„lífið“

hvað táknar þetta litla orð?

eða orðið „heimur“?

„ástin“?

þvílík óskammfeilni að ætla sér að láta nokkur lítil orð
ná yfir heilar veraldir!

þvílík „óskammfeilni“!

„veraldir“

Opinber játning lygalaups

Rétt í þessu kvaðst ég í starfsviðtali hafa „allnokkra reynslu af bakstri“.

Það er ekki satt.

Hjartað í þér fer sínu fram

hjartað í þér fer sínu fram
fræðimenn hafa sannað það og reynt
og það er undir þér einum komið hvort þú hlustar
hvort þú hlustar strax í dag
eða of seint

Veðrið á Íslandi

        (2011, djassað og frjálslegt)

þú ert eins og veðrið á íslandi
óútreiknanleg og köld
að angist minni og eymd og pínu
og ástarbrjálsemi völd

mitt helsta markmið
var hamingja þín
þú hirtir allt
eins og ég væri galopið skartgripaskrín

þú ert eins og veðrið á íslandi
uppistaðan = dyntir + rok
atlot þín voru inngangur lífs míns
og ævinnar sögulok

mitt helsta markmið
var hamingja þín
þú hirtir allt
        eins og ég væri galopið skartgripaskrín

allt sem maður á
er ástin og lífið
og trúin á þetta tvennt
en að varðveita trúna
að varðveita trúna
        er aðeins einfeldningum hent

Á förnum vegi

„Hefurðu einhvern tímann pissað í flösku?“

„Hvers vegna spyrðu?“

„Vegna þess að flestir eru sannfærðir um að þegar maður er í spreng pissi hann heilu lítrunum af pissi, en raunin er sú að það tekur marga daga að fylla eina litla flösku!“

„Þekkjumst við?“

Kaffidrykkja

Alfreð sagði að ástandið í Afríku væri bágt, sem var orð sem hann notaði talsvert mikið, bágt. Bertha sagðist aldrei hafa stigið fæti í aðra heimsálfu en Evrópu og raunar ekki kæra sig neitt um það. Þau ræddu Obama og Bertha sagði að sér þætti „gott“ að forseti Bandaríkjanna væri „svartur“, án þess að útskýra það neitt frekar. Þau voru sammála um að íslenskir stjórnmálamenn væru „ómerkilegur pappír“, en gátu þó komið sér saman um að Davíð Oddsson væri „nú ekkert blávatn“, þótt honum hefði reyndar stundum orðið á í messunni. „En það gengur náttúrlega ekki að alþingismenn stappi bara og þófi dögunum saman án þess að koma sér saman um nokkurn skapaðan hlut!“ sagði Alfreð. Þau hörmuðu bæði hversu fáir íslenskuðu orðið erlendan kveðskap. „Og allt bara úr ensku,“ andvarpaði Bertha. Alfreð þóttist telja að líf manneskju, sem hefði kaffibolla fyrir framan sig, væri einhvern veginn „þýðingarmeira“ en ella, og bætti síðan við: „Já, lífið yrði nú heldur bágt án kaffibaunarinnar.“ Undir þetta tók Bertha heils hugar. Í sömu andrá sáu þau grilla í plánetuna framundan, járnríkan massa úr bergi og ryki, og kolsvört eyðikyrrðin allt um kring.

Morgunkaffið

Yfir morgunkaffinu las hann bráðskemmtilega grein um það hvernig Internetið var að gera mannfólkið allt þrútið og sigið af þunglyndi og depurð og geðveikt. Hann borðaði crêpe með sykri og sítrónu og í greininni var meðal annars fjallað um ungt par sem svelti barnið sitt til dauða á meðan það hlúði að stafrænu barni á Netinu.

Eitthvað miklir perrar

Djöfull voru Forn-Grikkir eitthvað miklir perrar.

Helvíti

Allir eru á táningsaldri.

Og djöfullinn sjálfur er svona 13, 14 ára.

Góða eplakakan

Í kvöld er mér boðið í mat hjá manninum sem gerir góðu eplakökuna.

Ég vona að hann baki góðu eplakökuna.

Lou Reed

Í kvöld stóð til að ég sæi Lou Reed.

Ég sá hann ekki.

Kannski feitu pabbastrákarnir ættu bara að leggja sig (niður)?

Nú byrja feitu pabbastrákarnir enn að færa sig upp á skaftið.

Að þessu sinni vilja þeir til dæmis leggja niður Veðurstofuna. Kannski halda þeir að þá muni veðrið á Íslandi skána aðeins?

Eiginlega vilja þeir samt bara leggja allt niður. Þeir finnst líka ósköp gaman að gera lista. Meðal annars telja þeir upp Vegagerðina, fjárframlög til almenningssamgangna og Ríkisútvarpið (auðvitað), eina fjölmiðlabatterýið á Íslandi sem heldur úti menningarstarfsemi.

Ég hygg að feitu pabbastrákarnir trúi á „einstaklingsframtakið“.

Steypiregn

Mér hafa aldrei fundist kvikmyndirnar um James Bond neitt mjög skemmtilegar, aðallega vegna þess að James Bond er svo hégómafullur.

En ný heyrir til tíðinda: Nýjasta myndin, Skyfall, er langskásta Bond-mynd sem ég hef séð. (Ég hef reyndar ekki séð þær nærri því allar.) Mig minnir reyndar að hið sama hafi gilt um Casino Royale frá 2006 – hún var líka besta Bond-mynd sem ég hef séð. Þetta eru einu Bond-myndirnar þar sem Bond er ekki einhliða, aulalegur sprelligosi sem drepur bófa og serðir konur og hefur engar tilfinningar.

Í Skyfall fellir Bond meira að segja tár.

Að mínu viti er Daniel Craig góður Bond. Hann er alveg fáránlega ljótur, sem veitir karakternum aukna dýpt, og hefur úr betri handritum að moða en forverar hans.

Eyrun á honum ein sér eru næg ástæða til að sjá nýjustu myndina.

Mjög stór poki af súkkulaði

Hér uppi í skáp hjá mér stendur þriggja kílóa poki af dökku súkkulaði.

Á pokanum stendur: „MARIAGE DE GRANDS CRUS. GUANAJA. ASSEMBLAGE EXCLUSIF.“

Þetta er stærsti poki af súkkulaði sem ég hef séð.

Ætti ég að fá mér?

Besta leiðin til að borða kex

Við Herbert lágum yfir myndasögum inni í Griðastað stráka. Við vorum að skrópa í línulegri stærðfræði, eða verklegri efnafræði, eða ljóðrænni eðlisfræði, eða einhverju. Úti hellirigndi.

Ég dró fíkjukex upp úr töskunni minni. „Viltu?“

„Nei, takk. Ég borðaði áðan mjög væna samloku. Veistu hver er besta leiðin til að borða kex?“

Hann fylgdist með mér dreifa mylsnu á tréskúrsgólfið.

„Undir teppi á síðkvöldi með kúgfullt mjólkurglas?“

„Nei,“ sagði hann.

„Víst.“

„Besta leiðin til að borða kex er þessi: Fyrstu þarftu tvo trékofa. Köllum þá trékofa A og trékofa B. Í báðum trékofum ætti að vera dívan, eins og hér. Þetta ætti að vera undir sumarlok eða í haustbyrjun. Þú byrjar á því að fara út og tína allar hundasúrurnar sem þú finnur. Á leiðinni heim kaupirðu líka graslauk og kál og kannski nokkra kirsuberjatómata, og svo hrærirðu þessu saman í salat. Þú tekur lakið af dívaninum í trékofa A og dreifir salatinu yfir dýnuna. Síðan hjólarðu á tvímenningshjóli í mjög skemmtilegt partí, ásamt apanum sem er gæludýrið þitt. Apinn þinn sér til þess að þú hlýtur óskipta athygli allra sætustu stelpnana í partíinu. Þegar þú hefur drukkið aðeins of marga bjóra og ert orðinn ástfanginn af einni þeirra, hvíslarðu í eyra hennar: „Viltu prófa svoldið sem þú hefur aldrei prófað áður?“ Síðan hjólið þið apinn eins hratt og þið komist í trékofa B, þar sem apinn leggur sig, örmagna eftir allt fjörið. Þú hjólar aftur í partíið þar sem stúlkan bíður þín á stigaþrepinu. Fyrir utan trékofa A segir hún: „Ég hef aldrei komið inn í trékofa áður.“ Þá kyssirðu hana og segir: „Ég hef aldrei kynnst neinni eins og þér áður.“ Þú sviptir lakinu af dívaninum og sýnir henni hundasúrusalatið. Þú biður hana að leggjast, eftir að þú hefur afklætt hana mjög varlega, eins og þú sért að fletta hýðinu af viðkvæmum banana. Síðan spyrðu hver sé eftirlætis-dressingin hennar. Þú hellir yfir hana jógúrtsósu og segir síðan: „Ég gleymdi að kaupa kex!“ Þá hjólarðu út í búð eftir kexi og þaðan í trékofa B, þar sem þú og apinn þinn gæðið ykkur á kexinu.“

Misheppnuð bíóferð

Mig dreymdi að ég færi á bíó.

En mér til sárra vonbrigða sneri sætið mitt í salnum öfugt. Ég sá ekki á tjaldið.

Stórar og þrýstnar varir

Fyrir allnokkru las ég í enskri þýðingu skáldsöguna Leiða eftir Alberto Moravia, ítalskan höfund sem gerði garðinn frægan á síðustu öld. Mér fannst hún nokkuð góð og las því aðra, Fyrirlitningu, einnig á ensku, og síðan fór ég og gerði eitthvað annað.

Fyrri bókin, sem á ensku ber þann söluvænlega titil Boredom, fjallar um málara sem hundleiðist öll veröldin. Hann setur jafnvel fram nýja þróunarsögu þar sem leiði er drifkrafturinn: Fyrst leiðist Guði svo ferlega að hann skapar heiminn og síðan drepleiðist Adam og Evu svo í aldingarðinum að þau smakka eplið og svo framvegis. Þetta er ágæt bók – og þessi endursögn mín á efni hennar mjög léleg.

Hin sagan, sem í ensku þýðingunni nefnist Contempt, fjallar um ungan rithöfund sem neyðist til að „sóa“ hæfileikum sínum í að skrifa kvikmyndahandrit (í stað þess að skrifa mjög listræn og merkileg leikrit) svo að hann hafi efni á fallegu húsi og ýmsu öðru veraldlegu handa fagurri eiginkonu sinni – sem er síðan ekkert nema vanþakklætið! Okkar maður fær meðal annars það verkefni að skrifa ásamt sérlunduðum Þjóðverja bíóhandrit að Ódysseifskviðu Hómers, fyrir montinn og háværan kvikmyndaframleiðanda, kvennamann. Með tímanum byrjar eiginkona höfundarins unga svo að fyrirlíta mann sinn, sem þó puðar öllum stundum fyrir hana – eða telur sig gera það – og botnar hvorki upp né niður í neinu. Þetta er líka mjög vond endursögn hjá mér, en bókin stendur hins vegar fyrir sínu.

Jean-Luc Godard gerði ágæta bíómynd eftir sögunni með Brigitte Bardot í aðalhlutverki.

Þetta er Brigitte Bardot:

Sennilega ætti ég að láta ljósmynd af henna fylgja hverri einustu bloggfærslu.

Mér fundust áðurnefndar bækur Moravia annars skemmtilega kaldar í krufningu sinni á tilfinningum söguhetjanna. Kaldhamraðar og vísindalegar, en um leið ljóðrænar og á köflum áhrifaríkar. Ég keypti aðra bók eftir Moravia, enn og aftur á ensku, Conjugal Love, nóvellu sem ég hef reyndar ekki enn nennt að lesa.

Hér strýkur Moravia, að því er
virðist, dauðum ketti.

Í kjölfarið á þessum bóklestri mínum ritaði ég föður mínum vel ígrundaðan tölvupóst þar sem ég sagði eitthvað menningarlegt á borð við:

„Mér finnast bækur Alberto Moravia skemmtilegar bækur.“

Þá kom upp úr dúrnum að Thor frændi minn var ekki alveg sammála mér um ágæti verka Ítalans. Thor hafði þá setið með kauða á rithöfundaþingum, meðal annars í Róm, og segir í einu af greinasöfnunum sínum, Hvar er San Marino:

Og þar birtist Moravia einsog skarplegur einmana reiknimeistari, sem stýrir vel skipulagðri vél sem ræður örlögum ótal höfunda og listamanna, haltur maður og dulur. Hann kemur snöggvast í salinn og fer um hann með öryggi hins æfða samkvæmismanns en ég hugsa: Þetta er einmana maður samt.
Þetta ár var rekinn áróður fyrir því að hann fengi Nóbelsverðlaunin.
Mér finnst bækur hans samdar af kaldri reiknilist þótt þær eigi að fjalla um heitar ástríður. Ekki hef ég trú á því að hann fái Nóbelsverðlaunin.

Þar reyndist frændi reyndar sannspár – Moravia fékk aldrei Nóbelsverðlaunin.

En margur góður rithöfundur hefur nú lent í öðru eins, að fá ekki Nóbelsverðlauninn.

Í tölvupóstskeyti setti pabbi Norland fram hugsanlega skýringu á því hversu vegna Thor hugnuðust ekki verk Moravia:

Kannski hafa viðhorf Thors mótast af því að hann sá M. sem voldugan menningarpostula, sem menn búkkuðu sig og beygðu fyrir.*

Hver veit?

Eða kannski fundust Thor bækurnar hans bara einfaldlega leiðinlegar?

Árið 1960 kom út önnur kvikmynd eftir skáldsögu Moravia, La Ciociara. Þar sló Sophia Loren rækilega í gegn. Amma Margrét man eftir að hafa séð þá mynd í bíó. Skáldsaga Moravia kom út á því merkilega ári 1957 – fæðingarári pabba.

Hér er Sophia Loren á góðri stund:

Óhætt er að fullyrða að þokkadísir hafi ekki veigrað sér við að leika í bíómyndunum sem byggðar voru á verkum Moravia. Vonandi er að það hafi reynst honum nokkur sárabót þegar ljóst var orðið að hann fengi sennilega aldrei Nóbelsverðlaunin.

Moravia var annars dálítið umdeildur á sínum tíma, alræmdur jafnvel, og þótti kannski ekki svo ýkja merkilegur pappír. Ég held reyndar að það hafi einkum gilt í hinum enskumælandi heimi. Þar þóttu bækur hans erótískar og kápurnar skörtuðu því oftar en ekki myndum af munúðarfullum konum. Þessi þykir nú reyndar sjálfsagt ekki svo ýkja sjokkerandi á klámöld, en örvaði þó vafalaust ímyndunarafl ungra drengja á sínum tíma:

Þess má svo að lokum geta að í ensku þýðingunum, sem ég las, kemur ekki fyrir ein kvenpersóna sem ekki hefur „full, round lips“.

Google-leit gefur meðal annars þessa niðurstöðu þegar leitað er að „full, round lips“:

* Ég tek fram að þetta er birt án sérstaks leyfis pabba.

Svíþjóð

Útlendingar halda mjög oft að ég heiti Svíþjóð.

Arnold og Nicholas

Þetta hér er alveg ótrúlega skrítið.

Þó varla eins skrítið og þetta hér.

Ertu með meistaraverk í höfðinu þínu?

Þá er þetta tækifæri sem þú ættir ekki að láta fram hjá þér fara.