Líkt og alþjóð veit, vinnur mannauður Íslands vinnur nú hörðum höndum að verðmætasköpun.
Nefndur mannauður lætur engan bilbug á sér finna, heldur skapar verðmæti við hvert færi sem gefst.
Íslenskum stjórnvöldum þykir jafnframt brýnt að huga að menningu þjóðarinnar.
Þetta kemur skýrt fram í þriðju málsgrein 24. gr. nýs uppkasts til stjórnskipunarlaga:
„Allir eiga rétt til að njóta andlegrar [...] heilsu [...].“
31.10.12
28.10.12
Ályktun um tónlist
Mörgum finnst gaman að hlusta á tónlist.
Mér finnst það stundum dálítið skemmtilegt, líka.
En ég hef líka tekið eftir því að síðan ég varð tvítugur hefur tónlistarsmekkur minn ekki breyst neitt. Ég hef ekki heldur uppgötvað neitt nýtt sem mér finnst skemmtilegt að heyra.
Þegar ég skrifa hlusta ég til dæmis annaðhvort á Graceland með Paul Simon eða The Unforgettable Fire með U2 eða Kind of Blue með Miles Davis eða Love Supreme með John Coltrane eða Mozart (platan Mozart for Meditation er þar efst á lista). Allt er þetta dót sem ég uppgötvaði fyrir löngu. Ég hlusta aldrei á neitt annað.
Ef ég reyni fer mér að leiðast.
Ég hef heyrt aðra lýsa sömu reynslu. Eftir tvítugt er vonlaust að uppgötva nýja tónlist.
Af þessu dreg ég þá ályktun að það sé mjög mikilvægt að kynnast sem mestri góðri tónlist fyrir tvítugt.
Mér finnst það stundum dálítið skemmtilegt, líka.
En ég hef líka tekið eftir því að síðan ég varð tvítugur hefur tónlistarsmekkur minn ekki breyst neitt. Ég hef ekki heldur uppgötvað neitt nýtt sem mér finnst skemmtilegt að heyra.
Þegar ég skrifa hlusta ég til dæmis annaðhvort á Graceland með Paul Simon eða The Unforgettable Fire með U2 eða Kind of Blue með Miles Davis eða Love Supreme með John Coltrane eða Mozart (platan Mozart for Meditation er þar efst á lista). Allt er þetta dót sem ég uppgötvaði fyrir löngu. Ég hlusta aldrei á neitt annað.
Ef ég reyni fer mér að leiðast.
Ég hef heyrt aðra lýsa sömu reynslu. Eftir tvítugt er vonlaust að uppgötva nýja tónlist.
Af þessu dreg ég þá ályktun að það sé mjög mikilvægt að kynnast sem mestri góðri tónlist fyrir tvítugt.
Veisla í farangrinum
Í gær endurlas ég eina af bestu bókum Ernests Hemingway, A Moveable Feast, eða Veislu í farangrinum eins og hún nefnist í íslenskun Laxness. Ég man að ég las útgáfu Halldórs fyrir löngu, löngu, þá sex ára, eða níu ára, eða ellefu ára, ég man það ekki, en ég man þó að mér fannst bókin þá strax dásamlega skemmtileg og skrítinn og líflega samin, enda þótt ég skildi auðvitað ekki mikið. Best man ég lyktina af þvælda harðspjalda-eintakinu mínu og að ég muðlaði Ballerina-kex á meðan ég las, eins og ég gerði mikið í þá daga.
Nokkrum árum síðar las ég A Moveable Feast svo í frumútgáfunni og fannst hún þá langtum síðri bók en mig minnti – rétt eins og þegar ég álpaðist einhvern tímann til að glugga í Candide Voltaires á ensku, sem er ekki hægt eftir að hafa lesið Birting H.K.L. (Auðvitað á maður samt helst að lesa þá bók á frönsku ef maður getur.) En ég ákvað sumsé að Hemingway væri stórlega ofmetinn lúsablesi og ekkert svo ýkja merkilegur.
En í gær endurlas ég Veislu í farangrinum í einnu setulotu, dáleiddur. Mikið er hún fín. Alltaf þegar ég sannfærist um að nú sé ekki lengur hægt að skrifa neitt merkilegt á íslensku þarf ég líka ekki annað en að glugga í bók eftir Laxness eða þýðingu, til dæmis útgáfu hans af Fjallkirkju Gunnars Gunnarssonar sem ég er líka með hér hjá mér í París og er önnur dásamlega hlý og einlæg bók, heldur þó lengri en Veisla í farangrinum og kannski full-löng – þessa dagana finnast mér bækur helst ekki eiga að vera neitt alltof langar, kannski einmitt vegna þess að ég hef strögglað við svo marga doðranta undanfarið, Infinite Jest, Fjallkirkjuna, Önnu Karenína, eitthvað svona dót, bækur til að rota fyllibyttur.
Allavega: ég beit það í mig fyrir dálítið löngu að hata Ernest Hemingway. Undanfarin ár hef ég brugðist við með orðunum: „Hann er nú bara ofmetinn miðjumoðsglópur!“ í hvert skipti sem einhver tekur að ausa verk hans lofi. Sjálfsagt stafar þessi þrákelki mín af hinum nöturlegu örlögum sem hann hlaut eftir að hann skaut sig í höfuðið með haglabyssu: nú talar fólk talar meira um manninn sem skrifaði bækurnar en bækurnar sjálfar. En bækurnar halda gildi sínu – það rifjaðist upp fyrir mér í gær.
Ég las mjög mikið af honum frekar snemma og þá ýmist í frumútgáfum eða íslenskum þýðingum. A Farewell to Arms, sem Laxness þýddi sem Vopnin kvödd en ég og tveir danskir vinir mínir, sem námu um þær mundir íslensku við Háskólu Íslands, endurþýddum sem Bless, bless, handleggir löngu síðar, fengum handritið svo aldrei útgefið (sem betur fer), og svo man ég að ég stalst stundum niður í kjallara til að lesa Gamli maðurinn og hafið þegar ég vann við að selja brauðristar. Síðan voru það fyrsta skáldsagan frá 1926, The Sun Also Rises, sem var ekki nógu góð þótt hún lofaði góðu um framhaldið, og The Garden of Eden sem kom út að Hemingway látnum og ég las um borð í lest á leið til Rómar. Mig minnir að í þeirri bók hafi E.H. sagt frá ástarþríhyrningi og söguhetjur bardúsað fátt annað en að baða sig í sjónum og panta sér áfenga drykki og tala í mjög fleyguðum setningum. Og margar smásagna hans eru auðvitað prýðilegar, þeirra frægust sjálfsagt Hills Like White Elephants þar sem „ísjakatæknin“ svokallaða nýtur sín til fulls.
Nú hefur Forlagið endurútgefið Veislu í farangrinum. Betri bók gefur Forlagið ekki út þetta árið, þótt vonandi gefi það líka út einhverja aðra góða bók þetta árið. Við sögu koma margar þekktar persónur, Ezra Pound, Gertrude Stein, James Joyce, og síðast en ekki síst F. Scott Fitzgerald og eiginkona hans, Zelda, sú alræmda kvensnift bókmenntanna; kaflinn þar sem Scott „veikist“ er einn af hápunktunum. Annars er yfir bókinni allri einhver angurvær og tregablandinn, en jafnframt svo ljúfur og vinalegur, tónn, og hún er skemmtileg, léttleikandi, fjörug, fyndin, einlæg, ég mæli með henni.
Þegar Hemingway fékk Nóbelinn árið 1954 segir sagan að hann hafi sent Kiljan símskeyti og beðist afsökunar á því að hirða af honum verðlaunin. Halldór þurfti því að bíða ári lengur eftir að röðin kæmi að honum. Þegar þessir tveir menn leiða saman hesta sína er annars ekki að spyrja að útkomunni – mér finnst að flestir ættu að lesa Veislu í farangrinum, helst bara strax í dag.
Nokkrum árum síðar las ég A Moveable Feast svo í frumútgáfunni og fannst hún þá langtum síðri bók en mig minnti – rétt eins og þegar ég álpaðist einhvern tímann til að glugga í Candide Voltaires á ensku, sem er ekki hægt eftir að hafa lesið Birting H.K.L. (Auðvitað á maður samt helst að lesa þá bók á frönsku ef maður getur.) En ég ákvað sumsé að Hemingway væri stórlega ofmetinn lúsablesi og ekkert svo ýkja merkilegur.
En í gær endurlas ég Veislu í farangrinum í einnu setulotu, dáleiddur. Mikið er hún fín. Alltaf þegar ég sannfærist um að nú sé ekki lengur hægt að skrifa neitt merkilegt á íslensku þarf ég líka ekki annað en að glugga í bók eftir Laxness eða þýðingu, til dæmis útgáfu hans af Fjallkirkju Gunnars Gunnarssonar sem ég er líka með hér hjá mér í París og er önnur dásamlega hlý og einlæg bók, heldur þó lengri en Veisla í farangrinum og kannski full-löng – þessa dagana finnast mér bækur helst ekki eiga að vera neitt alltof langar, kannski einmitt vegna þess að ég hef strögglað við svo marga doðranta undanfarið, Infinite Jest, Fjallkirkjuna, Önnu Karenína, eitthvað svona dót, bækur til að rota fyllibyttur.
Allavega: ég beit það í mig fyrir dálítið löngu að hata Ernest Hemingway. Undanfarin ár hef ég brugðist við með orðunum: „Hann er nú bara ofmetinn miðjumoðsglópur!“ í hvert skipti sem einhver tekur að ausa verk hans lofi. Sjálfsagt stafar þessi þrákelki mín af hinum nöturlegu örlögum sem hann hlaut eftir að hann skaut sig í höfuðið með haglabyssu: nú talar fólk talar meira um manninn sem skrifaði bækurnar en bækurnar sjálfar. En bækurnar halda gildi sínu – það rifjaðist upp fyrir mér í gær.
Ég las mjög mikið af honum frekar snemma og þá ýmist í frumútgáfum eða íslenskum þýðingum. A Farewell to Arms, sem Laxness þýddi sem Vopnin kvödd en ég og tveir danskir vinir mínir, sem námu um þær mundir íslensku við Háskólu Íslands, endurþýddum sem Bless, bless, handleggir löngu síðar, fengum handritið svo aldrei útgefið (sem betur fer), og svo man ég að ég stalst stundum niður í kjallara til að lesa Gamli maðurinn og hafið þegar ég vann við að selja brauðristar. Síðan voru það fyrsta skáldsagan frá 1926, The Sun Also Rises, sem var ekki nógu góð þótt hún lofaði góðu um framhaldið, og The Garden of Eden sem kom út að Hemingway látnum og ég las um borð í lest á leið til Rómar. Mig minnir að í þeirri bók hafi E.H. sagt frá ástarþríhyrningi og söguhetjur bardúsað fátt annað en að baða sig í sjónum og panta sér áfenga drykki og tala í mjög fleyguðum setningum. Og margar smásagna hans eru auðvitað prýðilegar, þeirra frægust sjálfsagt Hills Like White Elephants þar sem „ísjakatæknin“ svokallaða nýtur sín til fulls.
Nú hefur Forlagið endurútgefið Veislu í farangrinum. Betri bók gefur Forlagið ekki út þetta árið, þótt vonandi gefi það líka út einhverja aðra góða bók þetta árið. Við sögu koma margar þekktar persónur, Ezra Pound, Gertrude Stein, James Joyce, og síðast en ekki síst F. Scott Fitzgerald og eiginkona hans, Zelda, sú alræmda kvensnift bókmenntanna; kaflinn þar sem Scott „veikist“ er einn af hápunktunum. Annars er yfir bókinni allri einhver angurvær og tregablandinn, en jafnframt svo ljúfur og vinalegur, tónn, og hún er skemmtileg, léttleikandi, fjörug, fyndin, einlæg, ég mæli með henni.
Þegar Hemingway fékk Nóbelinn árið 1954 segir sagan að hann hafi sent Kiljan símskeyti og beðist afsökunar á því að hirða af honum verðlaunin. Halldór þurfti því að bíða ári lengur eftir að röðin kæmi að honum. Þegar þessir tveir menn leiða saman hesta sína er annars ekki að spyrja að útkomunni – mér finnst að flestir ættu að lesa Veislu í farangrinum, helst bara strax í dag.
27.10.12
Fögnum nú, öll sem eitt
Iðjusamasti og vandvirkasti höfundur Íslands þessa dagana hefur gefið út nýja bók, skáldsögu að þessu sinni. Því fagna ég – og hvet þig til að fagna því einnig.
Og lesa bókina, auðvitað.
Og lesa bókina, auðvitað.
24.10.12
Staða tannkremsins í nútímasamfélagi
Ef ég les enn eitt greinarkornið um skáldskap/ljóðabók sem hefst á vangaveltum um STÖÐU LJÓÐSINS og það HVORT LJÓÐIÐ SÉ KANNSKI DAUTT, steypi ég mér bugaður í mjög djúpa gjá. Eða: ég steypi mér kannski ekki bugaður í mjög djúpa í gjá, en ég ætla að minnsta kosti ekki að lesa þá grein til enda. Þetta er líka svo ótrúlega kjánalegt, krakkar! Að skrifa grein ber vott um líf. Að eitthvað sé gert að umfjöllunarefni greinar ber vott um að líf sé í umfjöllunarefninu. Að ljóðabækur séu gefnar út ber vott um að menn yrki ljóð og að einhverjir lesi þau jafnvel – sérvitringar, geðsjúklingar, pirraðir ungir menn, einmana konur og fangar.
Svo að við víkkum aðeins út sjónarhornið, þá hugsa ég að fáir myndu til dæmis halda því fram að kvikmyndagerð nútímans sé spruðlandi af lífi sem listform (þótt hún sé markaðsfræðilega enn býsna lífleg). Eða hver lítur svo á að það að fara í bíó jafngildi því að sækja listviðburð?
Enginn!
Hið sama mætti segja um tónlist. Allir sem ég þekki eru tónlistarmenn. Að semja tónlist í dag er vissulega leið til að fá listræna útrás, en voðalega lítið nýtt og merkilegt gerist. Þetta snýst yfirleitt bara um að halda gott partí eða að draga upp mynd af sér sem viðkvæmum og taugaveikluðum.
Myndlist? Einhver?
Mér finnst eiginlega að eina listformið þar sem menn eru enn að gera eitthvað nýtt og skemmtilegt sé skáldsögugerð. Sem er líka auðvitað það form sem er víðfeðmast og býður upp á flesta möguleika, þar er hægt að spanna allt – eða ætti að vera hægt að spanna allt. Framúrstefnulegar bækur geta jafnvel verið skemmtilegar – stundum.
En framúrstefnuleg tónlist er oftast álíka leiðinleg og framúrstefnulegar bíómyndir – og framúrstefnuleg myndlistarverk gætu drepið sel.
Einu sinni ranghvolfdi mjög drukkin stelpa í sér augunum og spurði mig: „Af hverju í ósköpunum ertu að skrifa ljóð? Ljóð!“ Hún sagði þetta orð – „Ljóð!“ – eins og það væri alveg merkingarlaust, enda verður það frekar merkingarlaust ef við hellum í okkur mörgum lítrum af bjór og endurtökum það svo mjög oft í röð: „Ljóð! Ljóð!“
En hún fattaði þetta bara ekki. Fyrir mér eru ljóð meira lifandi en flest annað, enda eru þau stór hluti af lífi mínu. Og um það snýst þetta að lokum: einstaklinga, ekki fjöldann. En í neyslugeggjuninni trompa sölutölur og sýnileiki allt annað og út frá slíkum viðmiðunum er ljóðið auðvitað álíka dautt og bumbubaninn eða diskó.
Sem þýðir þó ekki að við sem einstaklingar séum einnig dauð og höfum ekki lengur tilfinningar í brjóstinu. Að lesa góð ljóð lætur mér ekki líða eins og ljóðið sé dautt – þvert á móti* lætur það mér líða eins og það sé sprellifandi. Og það sem meira er um vert: góð ljóð eru áminning um að ég – og þú – erum líka sprelllifandi.
* Fróðleiksmoli dagsins: „Þvert á móti“ er vond íslenska, enda sletta úr dönsku: tværtimod.
Svo að við víkkum aðeins út sjónarhornið, þá hugsa ég að fáir myndu til dæmis halda því fram að kvikmyndagerð nútímans sé spruðlandi af lífi sem listform (þótt hún sé markaðsfræðilega enn býsna lífleg). Eða hver lítur svo á að það að fara í bíó jafngildi því að sækja listviðburð?
Enginn!
Hið sama mætti segja um tónlist. Allir sem ég þekki eru tónlistarmenn. Að semja tónlist í dag er vissulega leið til að fá listræna útrás, en voðalega lítið nýtt og merkilegt gerist. Þetta snýst yfirleitt bara um að halda gott partí eða að draga upp mynd af sér sem viðkvæmum og taugaveikluðum.
Myndlist? Einhver?
Mér finnst eiginlega að eina listformið þar sem menn eru enn að gera eitthvað nýtt og skemmtilegt sé skáldsögugerð. Sem er líka auðvitað það form sem er víðfeðmast og býður upp á flesta möguleika, þar er hægt að spanna allt – eða ætti að vera hægt að spanna allt. Framúrstefnulegar bækur geta jafnvel verið skemmtilegar – stundum.
En framúrstefnuleg tónlist er oftast álíka leiðinleg og framúrstefnulegar bíómyndir – og framúrstefnuleg myndlistarverk gætu drepið sel.
Einu sinni ranghvolfdi mjög drukkin stelpa í sér augunum og spurði mig: „Af hverju í ósköpunum ertu að skrifa ljóð? Ljóð!“ Hún sagði þetta orð – „Ljóð!“ – eins og það væri alveg merkingarlaust, enda verður það frekar merkingarlaust ef við hellum í okkur mörgum lítrum af bjór og endurtökum það svo mjög oft í röð: „Ljóð! Ljóð!“
En hún fattaði þetta bara ekki. Fyrir mér eru ljóð meira lifandi en flest annað, enda eru þau stór hluti af lífi mínu. Og um það snýst þetta að lokum: einstaklinga, ekki fjöldann. En í neyslugeggjuninni trompa sölutölur og sýnileiki allt annað og út frá slíkum viðmiðunum er ljóðið auðvitað álíka dautt og bumbubaninn eða diskó.
Sem þýðir þó ekki að við sem einstaklingar séum einnig dauð og höfum ekki lengur tilfinningar í brjóstinu. Að lesa góð ljóð lætur mér ekki líða eins og ljóðið sé dautt – þvert á móti* lætur það mér líða eins og það sé sprellifandi. Og það sem meira er um vert: góð ljóð eru áminning um að ég – og þú – erum líka sprelllifandi.
* Fróðleiksmoli dagsins: „Þvert á móti“ er vond íslenska, enda sletta úr dönsku: tværtimod.
23.10.12
„Og þar héldu vændiskonur æsku minnar til“
Listamaður einn með bláa derhúfu og yfirvaraskegg sagði mér að litlir bakgarðar á kirkjulóðum væru draumkenndir staðir þar sem skrítnir hlutir gerðust – og allt gæti gerst.
Frönskunám. Sjötti kafli
Við hlið mér situr nú vingjarnlegur náungi frá Lýbíu.
Hann muldrar málfræðiæfingar dreymnum, seiðandi rómi í eyra mér. Hann hallar sér svo nálægt mér að ég finn heitan og rakan andardráttinn á hálsinum.
Ég skil ekki orð af því sem hann segir, en ég svara með því sem mér dettur í hug að segja, og það virðist duga honum.
Hann er vinur minn frá Lýbíu.
Hann muldrar málfræðiæfingar dreymnum, seiðandi rómi í eyra mér. Hann hallar sér svo nálægt mér að ég finn heitan og rakan andardráttinn á hálsinum.
Ég skil ekki orð af því sem hann segir, en ég svara með því sem mér dettur í hug að segja, og það virðist duga honum.
Hann er vinur minn frá Lýbíu.
Stjórnarskrá
Mér finnst að stjórnarskrá eigi að vera stutt – eins stutt og hægt er.
Allt að því ljóðræn.
Menn eiga að geta lært hana utanbókar og þulið fyrir munni sér á myrkum vetrarkvöldum á leiðinni heim eftir fyllerí.
Allt að því ljóðræn.
Menn eiga að geta lært hana utanbókar og þulið fyrir munni sér á myrkum vetrarkvöldum á leiðinni heim eftir fyllerí.
22.10.12
21.10.12
Í gær
Nokkrir menn lokuðu mig inn í klefa og létu mig lesa ártöl í hátalakerfi:
„... 202876 fyrir Krist. 202875 fyrir Krist. 202874 fyrir Krist...“
Lesturinn ómaði yfir laufþungan, regnvotan almenningsgarð:
„... 202873 fyrir Krist. 202872 fyrir Krist. 202871 fyrir Krist...“
Þetta var kannski það leiðinlegasta sem ég hef gert.
„... 202876 fyrir Krist. 202875 fyrir Krist. 202874 fyrir Krist...“
Lesturinn ómaði yfir laufþungan, regnvotan almenningsgarð:
„... 202873 fyrir Krist. 202872 fyrir Krist. 202871 fyrir Krist...“
Þetta var kannski það leiðinlegasta sem ég hef gert.
Lýstu mig upp
lýstu mig upp
að utan og innan
örvaðu hjartsláttinn
og komdu svo nær til að finna' hann
lýstu mig upp
svo ég stígi yfir strikið
og stefni fram á við
án þess að hugsa of mikið
lýstu mig upp
í huga og hjarta
og hreinsaðu burt
allar ástæður til að kvarta
lýstu mig upp
svo ég sjái til sólar
þegar svart er og dimmt
og ekkert á henni bólar
lýstu mig upp
svo ég stígi yfir strikið
og stóli á innblásturinn
og augnablikið
* Ljósmynd: Jóhann Smári Karlsson.
19.10.12
Brandarinn mikli
Fyrr í dag hrökklaðist ég í vesaldómi mínum inn á Starbucks, og þegar afgreiðslustrákurinn krafði mig um nafn til að rita á götumálið mitt, kvaðst ég heita Batman.
Honum stökk ekki bros, heldur ritaði þetta stórum stöfum á götumálið.
BATMAN.
Skömmu síðar, þegar kaffið mitt var komið í götumálið sem á stóð BATMAN, kallaði annar afgreiðslustrákur: „Batman! Kaffi Batmans er tilbúið!“
Honum stökk ekki heldur bros.
Ég tók við götumálinu og gekk út.
Honum stökk ekki bros, heldur ritaði þetta stórum stöfum á götumálið.
BATMAN.
Skömmu síðar, þegar kaffið mitt var komið í götumálið sem á stóð BATMAN, kallaði annar afgreiðslustrákur: „Batman! Kaffi Batmans er tilbúið!“
Honum stökk ekki heldur bros.
Ég tók við götumálinu og gekk út.
Frönskunám. Fimmti kafli
Sænsku stelpurnar tvær sem eru með mér í bekk virðast ekki geta troðið því inn í hausinn á sér að ég skil það sem þær segja á sænsku.
Og ef ég reyni að tala við þær á dönsku flissa þær bara og horfa á mig eins og ég sé geðveikur.
Kannski er ég geðveikur.
Og ef ég reyni að tala við þær á dönsku flissa þær bara og horfa á mig eins og ég sé geðveikur.
Kannski er ég geðveikur.
18.10.12
Frönskunám. Fjórði kafli
Þegar ég tala íslensku er röddin í mér oft býsna djúp.
Þegar ég tala ensku dýpkar hún enn.
Þegar ég reyni að tala frönsku verður hún ÓGEÐSLEGA djúp.
Þegar ég tala ensku dýpkar hún enn.
Þegar ég reyni að tala frönsku verður hún ÓGEÐSLEGA djúp.
Að safna sæði stórmenna
Bókin er svo smekklaus og yfirgengileg að lesandinn lítur fram hjá afbrigðilegheitunum, að vísu dálítið rjóður og trekktur á taugum, og hlær að allri vitleysunni, svo langt er farið yfir strikið. Dahl byggir Oswald frænda lauslega á Ítalanum Giacomo Girolamo Casanova de Seingalt, sem hefur í síðari tíð einkum orðið þekktur fyrir stóðlífi sitt (nafnið Casanova er auðvitað löngu orðið samnefnari fyrir „kvennaflagari“), þótt sjálfur hafi Giacomo einungis litið á kynlífsiðkun sína sem aukagetu. Fyrst og síðast var hann ævintýramaður, heimspekingur og cosmopolite. Hann ritaði á frönsku, með ýmsum ítölskuslettum, stórskemmtilega ævisögu í mörgum bindum, Histoire de ma vie (Saga lífs míns), og sú bók er víst ein gleggsta heimild sem til er um líf og siði efri stétta evrópsks samfélags á átjándu öld. Verkið skrifaði hann hniginn að aldri, hafði þá gerst bókasafnsfræðingur tékkneska greifans Joseph Karl von Waldstein. Í Tékklandi fannst Casanova svo leiðinlegt að vera að hann tók að rifja upp æviminningar sínar.Sagan segir að Roald Dahl hafi ekki heldur verið við eina fjölina felldur. Hann gegndi til dæmis stöðu bólfaraspæjarara bresku þjóðarinnar í síðari heimsstyrjöldinni – að mér skilst. Einhvers staðar las ég líka að hann hefði þá einkum haft það hlutverk að fleka eiginkonur háttsettra manna í Bandaríkjaher, í von um að geta veitt upp úr dísunum mikilvægar upplýsingar þegar þær gættu ekki að sér á koddanum. Einhverju sinni hafði honum tekist að tæla eina slíka upp í rúm til sín, en guggnaði síðna þegar á hólminn var komið. Hann afsakaði sig, tiplaði fram og hringdi til breskra yfirmanna sinna. „Ég get þetta ekki,“ á hann að hafa sagt. „Ég get þetta ekki núna.“
„Roald! Hugsaðu um velferð þjóðar þinnar og skríddu aftur upp í rúm!“ var sagt á hinni línunni.
Svoleiðis var nú það.
 |
| Roald Dahl kunni ekki síður að meta hunda en konur. |
Iðjusemi
Ég las það í bók eftir Frank O'Connor, The Lonely Voice, að hann hefði stundum skrifað fimmtíu uppköst að smásögunum sínum, áður en hann sendi þær frá sér.
Það finnast mér vera mörg uppköst.
Það finnast mér vera mörg uppköst.
17.10.12
Kryppa iPöddunnar
Á þessari lauslátu öld er nauðsynlegt að vita hvar gengið er að góðu útvarpsefni vísu.
Undanfarið hef ég komið mér upp þeim ávana að hlusta á hlaðvarp (podcast) á strunsi mínu um hina nöturlegu og gráu borg, París.
Til dæmis eru þættir Péturs Gunnarssonar um Roussaeu mjög fínir. Þeim má hala niður hér.
Pétur er þeirri gáfu gæddur að tala hægt, skýrt og óþvingað, en aldrei eins og hann sé að TALA Í ÚTVARPIÐ.
Hið sama verður þó ekki sagt um alla starfsmenn RÚV, en þá er hægt að nýta sér besta eiginleika iPöddunnar, og slökkva á henni.
Undanfarið hef ég komið mér upp þeim ávana að hlusta á hlaðvarp (podcast) á strunsi mínu um hina nöturlegu og gráu borg, París.Til dæmis eru þættir Péturs Gunnarssonar um Roussaeu mjög fínir. Þeim má hala niður hér.
Pétur er þeirri gáfu gæddur að tala hægt, skýrt og óþvingað, en aldrei eins og hann sé að TALA Í ÚTVARPIÐ.
Hið sama verður þó ekki sagt um alla starfsmenn RÚV, en þá er hægt að nýta sér besta eiginleika iPöddunnar, og slökkva á henni.
16.10.12
Hetjur rafeindaaldar
Konungur nördanna – George Lucas – er kallaður mesti listamaður nútímans í þessari grein.
Ekki leynir sér að höfundur greinarinnar, Camille Paglia, elskar listamanninn heitar en eigið líf.
Svona lítur Lucas út á stundu þar sem einhver tók ljósmynd af honum, en hefði betur sleppt því:
Svona lítur Lucas út á stundu þar sem einhver tók ljósmynd af honum, en hefði betur sleppt því:
 |
| Lucas notar hárgel frá Shockwave. |
Sjálfsagt er viðeigandi að tæknilúðinn mesti sé jafnframt mesti listamaðurinn dagsins í dag. Þar með skipar hann sér sess við hlið hinnar stóru hetju nútímans, Steve heitins Jobs, hippíska tæknifrumkvöðulsins sem einnig var dálítið nördalegur.
Hetjur rafeindaaldar hljóta líka að vera dálítið nördalegar. Einu sinni notuðu hetjur spjót, nú nota þær snúrur.
Hins vegar veit ég svo sem ekki hvort sú fullyrðing að George Lucas sé mesti listamaður nútímans standist skoðun. Ég man þó að mér fundust gömlu Stjörnustríðs-myndirnar rosa skemmtilegar sem barn. Ég horfði á þær aftur og aftur með vinum mínum. Mér fundust þær næstum því jafn skemmtilegar og mér fundust nýju Stjörnustríðsmyndirnar leiðinlegar sem unglingur.
 |
| Jar Jar Binks – mest pirrandi persóna kvikmyndasögunnar – á dauðastundinni. |
Subscribe to:
Posts (Atom)