Örfá orð um góðglaða svanna

Um daginn var næstum ekki hægt að opna íslenska vefsíðu án þess að þar gapti við manni grein um ruddaskap íslenskra karlmanna á krám landsins.

Það hvarflar ekki að mér að koma kynbræðrum mínum til varnar, til þess finn ég ekki til nógrar samstöðu með þeim. Þó langar mig að skjóta því inn í umræðuna hversu ógeðslegar íslenskar stelpur geta líka verið. Bara svona til gamans!

Oft er til dæmis kvartað yfir því að íslenskir karlmenn séu svo ágangsharðir með krumlunum að ölkærum stúlkum sé hvergi vært. Þetta er án alls vafa rétt, þótt ég hafi sem betur fer aldrei fengið að kenna á groddaskap þeirra, enda túlkar fólk mig oftast ekki sem kvenkyns. (Með fáeinum undantekningum þó.)

Á hinn bóginn hef ég margoft lent í því að fílefld kvenkrumla grípur þjösnataki um aðra hvora rasskinnina á mér, stundum af slíkum ofsa að orkan sem leysist skyndilega úr læðingi nægir til þess að líkami minn fleytir kerlingar eftir bjórlöðrandi dansgólfinu. 

Ýmsir samferðamanna minna hafa sömu sögu að segja.

Þar sem ég vil ekki að hafa þessi orð mjög mörg vík ég bara strax að kjarna málins, sem er reyndar giska einfaldur: 

Vandinn er sá að íslenskur almenningur hegðar sér almennt eins og tímgunaróðar skepnur á strætunum við öldurhúsin. Það er engan veginn einskorðað við ljótara kynið. Sá sem enn er haldinn barnslegum ranghugmyndum um dularfullan og töfrum slunginn þokka kvenna þarf ekki að gera annað en leggja leið sína um miðbæ Reykjavík síðla helgarnætur. 

Lokapunktur í tengslum við kynjaumræðunana sem grasserar vítt og breitt um íslenska vefheima ætti því kannski að vera þessi: Í okkur öllum býr bæði stelpa og strákur, þótt misgrunnt sé á hvoru þeirra. Og öll ættum við að sýna hvert öðru lágmarksvirðingu, helst rúmlega það. 

Júlía, vertu góð

Hér er gamalt lag, tekið upp í herbergiskytru brósa.

Textinn hljóðar svo:


Júlía, vertu góð

timbruð morgungyðja gubbar í austri
gulgrænni morgunskímu
ég ligg í rúminu, læt hugann reika
mig langar að komast í vímu

þeir segja að grasið verði grænast þegar rignir
ég gái aftur út þegar lygnir

júlía, vertu góð,
júlía, ekki fara
júlía, vertu góð

sólin brýst í gegnum gáskafullt regnið
og gáir hvað klukkan slær
og regnið þvær mína ljósslegnu lokka
og lekur um skítugar tær

og einhvern veginn grasið grær

júlía, vertu góð,
júlía, ekki fara
júlía, vertu góð

ég fregnað hef að sérhver sál sé eyja
og að samband okkar sé nú alveg sprungið
og að það sem er of heimskulegt að segja
sé sungið

þú gafst mér vald til að hirða heiminn frá þér
og nú hlæ ég tárum því þú ert ekki hjá mér

júlía, vertu góð,
júlía, ekki fara
júlía, vertu góð


(2010)

Ojba rasta

Mér líst ekki illa á þessa plötu. Gaman að heyra íslensku textana líka. Held þeir séu langt því frá galnir.

Letilegur laugardagur

Ein gömul

Elska ég hana? Ólgar slík þrá
innvortis meðan ég horfi' hana á?
Þrífst ástarbrími? Þrálátur svími?
Þegar hún spyr mig, segi ég: „Já!“
Ég get ekki annað, bundinn af öllu þessu rími.

(Úr Með mínum grænu augum.)

Sjálfsmynd

mig grunar
að ég verði ljótari
með hverjum deginum sem líður

hárið
úrsérvaxið
og skeggvöxturinn
að komast á það stig
að ég minni á matthías jochumsson
      eða er það kannski frekar abraham lincoln?
            eða lenín?

undir augunum
fjólubláir þreytudalir
og í hjartanu
holur
sem rúma meðalstóran vísifingur

Þættir úr daglegu lífi 5#

Orð vikunnar...

... er...

... brjóstfeldugur!

Giovanni Larsson, hugsuðurinn í virkinu

Á Ítalíu rakst ég áhugaverðan mann sem kvaðst heita Giovanni Larsson. Hann var hálfur Ítali, hálfur Svíi. Hann var mjög vinalegur viðmóts, en í andlitinu sá ég þó stundum grilla í einhverjar myrkari hliðar, einhverja djöfla í augunum. Stundum kippti konan hans mjög snöggt í ermina á honum og hló hátt upp úr þurru. Þá drakk ég úr teyg úr vínglasinu mínu og þóttist mjög upptekinn af því að skoða stjörnurnar.

Við sátum á torgi þar sem heimamenn í smábænum Lucca komu saman til að borða langdreginn kvöldverð. Þeir sem enn treystu sér til dönsuðu við brokkgengan undirleik sérkennilega samanspunninnar hljómsveitar þar sem menn komu af öllum aldri og úr öllum þyngdarflokkum. En aldur veislugesta var almennt mjög hár.

Nema hvað svo sat þarna einn ljóssleginn, náhvítur Íslendingur, með appelsínugult hár og eldrautt skegg, enn ungur, og auðvitað hrókur alls fagnaðar.

Ævisaga Giovanni Larssons, málglaðasta borðnauts míns, var eins og tekin beint upp úr þriggja vasaklúta eldhúsróman. Faðir hans var af sænskum ættum og kynntist barnsmóður sinni í Ameríku, en var svo sendur á vígvöllinn, sem var um 1940. Unga konan nýtti fyrsta tækifæri sem gafst til að forða sér frá Bandaríkjunum með kornungan son sinn og setjast að í Lucca, þar sem Giovanni hefur síðan búið allt sitt líf. Hann vann áður í banka, en situr nú á skólabekk, lærir sögu. Vissi margt um Ísland.

„Móðir mín dó þegar ég var unglingur,“ sagði hann og bandaði kæruleysislega frá sér með hendinni, mjög ítalskt, eins og það væri daglegt brauð að missa móður sína. „Í slysi,“ bætti hann við án þess að útskýra það frekar.

Í kjölfarið lagðist hann í viðamiklar rannsóknir og tókst að hafa uppi á fjölskyldu föður síns í Bandaríkjunum. „En þá reyndist faðir minn einnig dáinn,“ sagði hann og bandaði aftur frá sér með hendinni. „Hann dó ungur,“ bætti hann við. „Í slysi.“

Fjölskylda föðurins bjó nú í Utah, fylkinu sem var stofnað af mormónum. „Og þegar þau höfðu einu sinni klófest mig,“ sagði Giovanni, „vildu þau alls ekki sleppa mér aftur! Þau vildu að ég gerðist mormóni. En ég sagði: O, nei! Og lét mig hverfa.“

Giovanni Larsson flúði aftur til Lucca, þessa litla, notalega bæjar sem mig var tekið að gruna að væri eini griðastaður hans á jarðríki. (Til gamans má geta þess að þorpið er girt fjögurra kílómetra löngum virkisvegg, fimm hundruð ára gömlum.)

Þjónarnir færðu okkur á pappadiskum hvern réttinn á eftir öðrum. Vínflöskurnar tæmdust og Giovanni Larsson sat ekki á skoðunum sínum. Einkum greip ég á lofti flokkun hans á mannfólki, en hann er þess fullviss að tegund okkar skiptist upp í örfáa útvalda annars vegar – svokallaða illuminati – og svo sauðsvartan almúgann hins vegar, eða þrælana. Hinir fáu útvalda brugga ráð saman og stjórna okkur hinum. Þessu til stuðnings vitnaði Giovanni Larsson til skrifa bresks sagnfræðings, David Icke, sem mér sýnist vera breskur brjálæðingur með áhuga á samsæriskenningum.

Þegar ég skaut því svo inn í samræðurnar á öðrum tímapunkti, ég man ekki hvers vegna, að ég hefði um skeið búið í Lundúnum, sagði Giovanni Larsson: „Ah! Þangað hef ég margoft komið. Vinur minn bjó í Paddington, sem er negrahverfið í Lundúnum. Þar er bókstaflega allt morandi í negrum.“ Þá fór um mig kaldur hrollur, gamla pólitískt-réttsýna, þótt ég áttaði mig strax á því að orðið „negri“ væri í meðförum Giovanni Larssons mjög hlutlaust, rétt eins og „pasta“ eða „terlínbuxur“.

„Já, ég var dálítið lítið í Paddington,“ sagði ég og skipti yfir í aðra sálma.

Við skildumst með virktum og Giovanni óskaði mér allra heilla á lífsleiðinni. „Gangi þér vel með skrifin,“ sagði hann og óskaði mér enn og aftur til hamingju með að kalla mig rithöfund. „Til hamingju! Til hamingju!“

Ég rölti eftir múrveggnum aftur á gistiheimilið og hugsaði um hversu skrítið það væri að búa alla sína ævi innan virkisveggja. En kannski er það ekki svo ósvipað því að búa á eyju lengst úti í Atlantshafi, ég veit það ekki.

Áfram um visku tepokanna

Tepokinn minn í kvöld er sammála Megasi.

Tepokinn segir: „The smile you give comes back to you.“

„Ef þú smælar framan í heiminn, þá smælar heimurinn framan í þig,“ segir Megas.

Fjarskipti

Það kemur þér á óvart að rekast á ljósmynd af sjálfum þér í stórri yfirlitsbók um kvikmyndir, Cinema Now, þar sem þú ert í hlutverki rómverskru stríðshetjunnar Aemiliusar Luliusar Licinianusar. Þú ert með herskáan glampa í augum og samanbitnar, blóðugar tennur, en spennir greipar um voldugt sverð, færður í skínandi gullpils og gylltan hjálm. Kvikmyndin ber titilinn Fists of Glory, eða Dýrðarhnúar, og var gerð árið 2009 í Hollywood. Þangað minnistu þess ekki að hafa komið.

Á síðum Cinema Now eru Fists of Glory helgaðar fimm síður. Þar gefur að líta fjölmargar smærri ljósmyndir – þú kemur fyrir á þeim flestum – af stórfenglegum orustusenum frá blómaskeiði rómverska heimsveldisins. Á einni þeirri stekkurðu á fáki út úr logandi húsi, með grátandi konu í fanginu:

Í meginmálinu stendur að þú hafir hlotið Golden Globe-verðlaun fyrir leik þinn í myndinni, auk tilnefningar til Óskarsverðlauna. Þá er tekið fram og og skáletrað að þú hafir slegið öll fyrri launakröfumet í Hollywood.

Bókin Cinema Now var afmælisgjöf frá frænku þinni. Þú reynir að hringja í hana til þess að grennslast fyrir um málið, en hún svarar þér ekki. Þú leggur á og skimar eftir Golden Globe-verðlaunastyttunni, en sérð hana hvergi.

Þú hnýtir á þig skóna og ferð í jakkann. Örlítill úði fellur af himni, svo að þú tekur með þér regnhlíf.

Þú spennir regnhlífina upp um leið og þú stígur út; í sömu andrá fer um þig römm vindhviða og feykir regnhlífinni út í buskann.

O, jæja, hugsarðu. Ég get nú alltaf keypt nýja regnhlíf.

Þú arkar af stað út á vídjóleigu og gengur fremur hratt fram hjá langri þyrpingu dökklitra trjáa, sem af einhverjum ástæðum minnir þig á hóp af bíræfnum þorpurum.

Á vídjóleigunni húkir bústinn karl með æðsprungnar kinnar á bak við afgreiðsludiskinn. Stelpa með tíkó blæs tyggjókúlur og sópar gólfið svo letilega að þig syfjar. Þú geispar og teygir úr þér, kæruleysislega.

„Komið þið sæl,“ segirðu.

„Já, daginn,“ segir sá feiti.

Stelpan blæs tyggjókúlu sem springur með gjöllum hvelli.

„Eigið þið nokkuð kvikmyndina Fists of Glory?“

„Amm, auðvitað. Hún er þarna.“

Sá feiti bendir á rekka fullan af kvikmyndum. Hakan sekkur djúpt í brjóstkassann og axlirnar renna saman við slapandi kinnarnar. Fyrir ofan rekkann hangir borði með nafninu þínu. Í rekkanum eru að minnsta kosti sjö eintök af Fists of Glory, auk annarra mynda með þér. Þú lest nokkra titla af handahófi: Macho Priest, Alligator Confidential, Private Mongo, La Petite Lune.

Þú rennir lauslega yfir aftanátextann á nokkrum hylkjum. Síðan ferðu með Fists of Glory að afgreiðsluborðinu og brosir vandræðalega til stúlkunnar.

Þegar heim er komið popparðu og hellir kóki í bjórglas. Myndin hefst á yfirlitsmynd af Rómarborg. Síðan þrengist sjónarhornið hægt að ofan uns linsan staðnæmist við andlit þitt. Við tekur örlagaþrungin saga af stríðshetju sem sprangar ýmist um orustuvöllinn eða hangir í baðhúsum Rómarborgar.

Þér leiðist myndin. Besta senan þykir þér vera ástarsenan með Charlize Theron. Þú spólar til baka og horfir á hana þrisvar sinnum í röð.

Poppið er búið og þig langar í harðsoðin egg. Þú opnar ísskápinn og sérð að eggjahólfið er tómt. Þú bræðir með þér að skjótast út í búð, skýst á klósettið og rekst á köttinn þinn í vaskinum. Þú sturtar niður og fyllir skál kattarins af fóðri, en hann hunsar þig og kúrir áfram undir krananum, svo að þú getur ekki með góðu móti þvegið þér um hendurnar.

Þegar þú gengur fram í anddyri til að fá þér ferskt loft sérðu að nýjasta útgáfa af Time er í bréfalúgunni: Þú ert á forsíðunni.

Þú gleymir öllum áformum um að kaupa egg, dregur eintakið úr lúgunni og sest fram í stofu til að lesa greinina um þig.


(2010.)

Kaþarsis

Ég fer í fríið nú í kvöld og og verð til tíunda september. Orðið „frí“ felur hér meðal annars í sér „Internetfrí“, svo að ég mun hvorki rita nokkuð inn á þessa síðu né skoða tölvupóstinn minn, sem mér finnst mjög hreinsandi öðru hverju.

Sjáumst!

x x x

Að ferðast með 90 kíló af pappírsblöðum

Mér er sjaldan hrósað fyrir gáfur. Þegar ég fluttist aftur heim til Reykjavíkur frá Lundúnum fyrir nokkru síðan tók ég með mér 97 kíló af farangri, sem mér tókst á yfirnáttúrulegan hátt að klöngrast með í gegnum neðanjarðarlestakerfið og þaðan út á Heathrow. Þrjár ferðatöskur, einn bakpoki, eitt stykki „man purse“-hliðartaska, dúfugítarinn minn og vegabréfið. Svitinn bogaði af mér í svo stríðum sraumum að fólki skolaði aftur út úr lestarvögnunum, svamlandi fyrir lífi sínu, öskrandi.

Ég öðlaðist þó endurvakta trú á tegundarbræður mína og -systur, þar sem ekki brást að í hvert skipti sem ég þurfti að klífa stigaþrep stökk til mín verndarengill, bauðst glaður til að ljá mér fulltingi sitt. „Ekkert mál! Ég skal hjálpa þér.“ En svo þegar verndarengillinn greip um handfang ferðatöskunnar runnu á hann tvær grímur, enda mætti ætla að nú hefði hann komist í tæri við ungan mann sem flakkaði um undirheima Lundúna með ferðatöskur úttroðnar af eðalmálmum.

Innihaldið var annars þetta: götóttar, grænar gallabuxur, tvær sexí skyrtur, þrjú sokkapör, fjórar nærbuxur, fimm bolir, sjötíu bækur, ein ritvél, póstkort frá Vigdísi Finnbogadóttur og vínylplata með Billy Ocean.

Þegar ég gekk í gegnum tollinn heima, – af einhverjum ástæðum er alltaf leitað á mér í tollinum heima, menn setjast niður í mestu makindum með nýlagað kaffi og taka til við að rekja upp sokkana mína, lesa dagbækurnar mínar, máta af mér skyrturnar – spurði einn tortrygginn maður með hökuskegg hvort ég væri nokkuð með nýkeyptar rafeindagræjur í töskunum. Spurningunni fylgdi þungt högg með flötum lófa, heldur glannalegt, í bláa koffortið sem ég hafði keypt á Camden Lock-markaðnum, og högginu fylgdi einkennilegur skjálfti í undirhöku tollvarðarins, mjög ör.

„Ég held ekki. Þetta er sextíu og átta ára gömul ritvél.“

Við þetta svar skalf undirhakan enn hraðar.

Ég lét mér þessa reynslu að kenningu verða. Það hefur alltaf verið vandamál hjá mér á ferðalögum að burðast með of mikinn pappír, bæði eigin minnisbækur og annarra manna skrif, og of lítið af fötum, enda þykir mér gaman að skrifa, gott að vera ber.

En nú er ég að fara í ferðalag á mjög framandi slóðir, óvíst hvort ég snúi aftur óbrenglaður. Og tek með mér lítið af bókum: „Listina að elska“, sem er einhvers konar furðuleg blanda af heimspekiriti og sjálfshjálparbók, ljóðaþýðingar eftir Jóhann Hjálmarsson og svo einhverja leiðinlega enska skáldsögu. Og svo Kyndilinn minn, sem geymir orðið ansi margar bækur. Og hann, elsku Kyndillinn, varð mér einmitt tilefni þessara hugleiðinga.

Þetta er nefnilega sniðug græja á ferðalögum, þótt mér finnist enn heldur dapurlegt að rýna í þennan grámóskulega skjá, sem er á flestan hátt mjög daufleg og „ólífræn“ reynsla. Hins vegar er gott að lesa á skjáinn, þ.e. textinn skýr, og þetta léttir burðinn á langferðum. Með öðrum orðum hef ég tekið þessa veikindalegu, litlu græju í sátt, enda held ég að Stephen Fry hitti naglann á höfuðið með þessu:

Ég veit ekki hvort það sé tilviljun, en ég hef reyndar líka alltaf verið lyftuhræddur maður, kýs heldur að feta mig upp stigagang. Enda ungur enn, fæturnir sprækir, hjartað fullt af ærslum. Ég hugsa þó að lyftur verði síðar hluti af lífi mínu, eða um svipað leyti og ég hyggst byrja að spila gamlingjaíþróttina golf: nánar tiltekið undir lok lífs míns. Og ég ætla að vera orðinn alveg rosalega gamall þegar ég byrja að spila golf.

Viska tepokanna

Tepokarnir mínir eru miklir spekingar.

Tepoki morgunsins sagði: „Friends speak openly with each other.“

Það held ég að sé alveg rétt hjá honum.

Tepoki gærdagsins sagði eitthvað í líkingu við: „Endurance is the talisman of life.“

Það held ég að sé líka alveg rétt.

Tveir líkamar

Tveir líkamar augliti til auglitis
eru stundum tvær öldur
og nóttin haf.

Tveir líkamar augliti til auglitis
eru stundum tveir steinar
og nóttin auðn.

Tveir líkamar augliti til auglitis
eru stundum rætur
samanfléttaðar í nóttinni.

Tveir líkamar augliti til auglitis
eru stundum rýtingar
og nóttin elding.

Tveir líkamar augliti til auglitis
eru tvær stjörnur sem falla
á auðum himni.


– Eftir Octavio Paz, í þýðingu Jóhanns Hjálmarssonar

Leikhúsferðir

Ég hef ekki farið í leikhús síðan ég sá fjögurra og hálfs tíma sýningu um brjálaðan einræðisherra á kambódísku. Það geri ég aldrei aftur.

Sýningin fjallaði um Khmer rouge, eða „Rauðu khmerana“, kommúníska skæruliða í Kambódíu sem náðu völdum þar í landi árið 1975 undir forystu hins klikkaða Pol Pots, sem var, eins og þessi mynd gefur skýrt til kynna, ógeðugur náungi:

Áðurnefnd leiksýning var mjög þreytandi og leiðinleg. Auk þess að skilja ekki orð, þurfti ég að hlýða á konuna sem lék Pol öskra samfleytt í fjórar klukkustundir. Það virtist aldrei hvarfla að henni að leika hlutverk sitt frekar en að öskra það. Rödd hennar var einhvers konar samblanda af rödd og sög.

(Skömmu eftir að ég sá verkið um Rauðu khmerana var mér boðið á fimm klukkustunda leikverk á pólsku, síðan daginn eftir á þriggja og hálfs klukkustunda einleik á spænsku. (Þetta er satt.) Í báðum tilvikum sagði ég pent nei.)

En nú sé ég að það á að setja aftur upp í Þjóðleikhúsinu írskt leikrit sem nefnist „Með vasa fulla af grjóti“. Ég man að ég sá þetta verk í ársbyrjun 2001 og þótti það stórskemmtilegt. Sennilega er þetta ein af mínum eftirminnilegri leikhúsferðum, enda skemmti ég mér oftast ekki í leikhúsi.

En mig langaði sumsé að hvetja fólk til að sjá þetta verk. Sömu leikarar og síðast endurtaka hlutverk sín: Hilmir Snær og Stefán Karl. Ætti að vera skemmtilegt.

Þættir úr daglegu lífi 4#

„Ást á umferðarljósum“

Vitsmuna-masókistinn

Ég er að lesa geigvænlegan 900 blaðsíðna hnullung sem kom fyrst út árið 1945: A History of Western Philosophy eftir Bertrand Russell, en þrátt fyrir að bókin sé í senn bæði læsileg og skemmtileg, reynir lesturinn á þolrifin, sem stafar þó frekar af persónulegum komplexum mínum en annmörkum á smíði Russells. Mitt eintak er úr sextándu útgáfu, gulnað og með hundseyru, mjög fallegt, og ég fann það í lyktríku kjallaragreni fornbókabúðar sem ég held dálítið mikið upp á, en þar hellir eigandinn alltaf upp í mig kaffi um leið og ég birtist inn úr gættinni, brosandi út að eyrum.

Svona leit Bertrand Russell annars út og varla neitt ágreiningsmál að þar fór ákaflega spakur maður:

Hann er mikið öndvegisrit, þessi langhundur eftir Russell, og reyndar mest selda heimspekibók 20. aldar ef mér skjátlast ekki. Ég mæli með henni, einkum fyrir þá sem njóta þess að finna öðru hverju til yfirþyrmandi vitsmunalegrar minnimáttakenndar.

Þættir úr daglegu lífi 3#

Vöðva- og útvarpsmenning Íslendinga

Fyrir nokkrum árum byrjaði ég að fara í „ræktina“, sem fram að þeirri stundu hafði virkað fullkomlega hlægileg iðja: af hverju ekki að nota bara krana til að lyfta þungum hlutum eða hlaupa þá frekar úti í súld og hraglanda eins og alvöru, íslenskt karlmenni? (Sem ég var þó að sjálfsögðu ekki.) Eftir talsverðar bollaleggingar braut ég loks odd af oflæti mínu, fyrst og síðast af þeirri ástæðu að mig verkjaði statt og stöðugt í bakið, en auk þess óttaðist ég að bágt líkamlegt ásigkomulag horrenglunnar myndi bitna á arnsúg draumóramannsins, og á þessum tíma var mér afskaplega umhugað um að vera bæði einlægur bon vivant og virka jafnframt mjög heillandi intellektúal sama hvernig á mig væri litið. En fyrst þurfti ég greinilega að efla vöðvabyggingu líkamans, sem ég veigraði mér þó við að gera, enda þekkja allir hið þekkta lögmál: þeim mun stærri vöðvar, því minni heili.

Þökk sé knáum vini mínum tókst mér smám saman að læra þau handtök sem tíðkuðust á meðal lóðvitra manna, fyrst skjálfandi eins og piparkökukarl, en síðan gat ég fikrað mig áfram sjálfur um rangala vöðvamusterisins, uns fólk var byrjað að taka andköf af aðdáun þegar ég stökk skyndilega úr sæti mínu á einhverju af kaffihúsum bæjarins, reif mig úr að ofan, skjannahvítur og sætur, gljáandi af hraustlegum svita, og gerði fimmtíu armbeygjur uppi á borði milli ljóða.

Undanfarið hef ég þó ekki getað sótt vöðvamusterin mjög samviskusamlega, enda er ég eins og er staddur í erlendri borg þar sem ég starfa við mjög leynilegt, en jafnframt mjög skemmtilegt, verkefni, og þar kostar ein ferð í líkamsræktarhof hálf mánaðarlaun eplatínslumanns. Þú, lesandi góður, þarft þó ekki að örvænta um horfur búks míns, því að ég er undir þeirri heillastjörnu fæddur að þurfa ekki að gera nema tíu armbeygjur aðra hverja viku til að haldast betur vaxinn en allir þeir karlmenn sem ég hef um daga mína hitt, og það þrátt fyrir að fæðukúrinn hjá mér byggist ekki á öðru en espressóum, stöku vínlögg og skonsum með rabarberjasultu!

Þá kem ég loks að kjarna þessarar greinar, sem er raunar alls ekki grískrar-styttu-líkamsvöxtur minn, heldur þolraunirnar sem ég hef þurft að glíma við á langri armbeygjuvegferð minni í kroppahöllunum, og þá á ég ekki við líkamlegt erfiði, heldur andlegt: að þurfa að hlusta þar á útvarpið.

Þar sem ég fell í hóp þeirra manna sem megna ekki að bora agnarsmáum heyrnartólum djúpt inn í eyrun á mér áður en ég geri tíu aftur-á-bak-heljarstökks-skrúfur í röð á dýnu, hef ég neyðst til að hlusta á útvarpið undanfarin ár, sem væri allt í lagi ef um væri að ræða Rás 1, eða jafnvel Rás 2, eða einhverja kínverska útvarpsstöð þar sem ég skil ekki orð; hins vegar er af einhverjum ástæðum alltaf kveikt á öðrum stöðvum í vígi lóðsins: X-inu, FM957, Flash FM.

Ég fór dálítið að velta þessu fyrir mér um daginn þegar ég stóð á höndum upp við vegg og gerði armbeygjur í handstöðu eins og Rocky gerir í samnefndum kvikmyndum -- þeirri staðreynd að að* þessum útvarpsstöðvum, sem ég nefndi hér að ofan, standa (bissness)menn sem ráða sjálfviljugir í vinnu aðra menn við að tala þar daglangt í hljóðnema, segja allt sem þeir hugsa og þeim býr í brjósti, fyrir laun, raunverulegar peningaupphæðir, á vettvangi sem nær til býsna margra, og samt hef ég aldrei -- og þá er ég ekki að reyna að hljóma áhugaverður, ögrandi eða skemmtilegur -- aldrei heyrt þessa menn segja nokkurt áhugavert, ögrandi eða skemmtilegt.

Á meðan ég velti þessu fyrir mér flögraði hugur menn enn annað – þá var ég hættur að gera Rocky-æfinguna og byrjaður að hlaupa á bretti með 25 kílóa handlóð í hvorri hendi, á 22,5 kílómetra hraða sem er einmitt sá hraði sem mjög góður maraþonhlaupari hleypur á – þarna á ofsahraða á hlaupabrettinu velti ég því sem sagt fyrir mér hvernig skyldi standa á því að frá því að ég byrjaði fyrst að lesa dagblöð, þá tveggja ára, hef ég á hverju ári rekist á grein eftir pattaralegan, „frjálslyndan“ pabbastrák (sem aðhyllist jafnan þá óskilgreindu lífsstefnu „einstaklingshyggja“), þar sem stungið er upp á því að Ríkisútvarpið verði einkavætt, þ.e. gert að sambærilegu batterýi og hinar stöðvarnar, enda skjóti skökku við á 21. öldinni að verja ríkisfjármunum í annan eins óþarfa og menningarstarfsemi. (Mér finnst raunar að pabbastrákurinn pattaralegi – sem við skulum héðan í frá kalla „P.P.“ – hugsi alltof smátt, og ætti miklu heldur að skrifa greinar í erlend blöð, hvetja allt skynugt fólk í útlöndum til að leggja í leiðinni niður ríkisreknar stöðvar á borð við BBC í Bretlandi, RF í Frakklandi, CDF í Þýskalandi, DR í Danmörku, og svo framvegis, þá yrði nú sparað.) Viðkomandi greinarhöfundur, P.P., er ævinlega með bústnar, blóðrjóðar, allt að því fjólubláar, kinnar, hefur greinilega setið oft í mjúkum leðurstólum og borið á sig mikið krem. Ég er ekki sammála tillögum P.P., þótt hann daðri reyndar við vissan sannleika í skrifum sínum, því að hugsanlega mætti breyta – efla – íslenska útvarpsmenningu, en þá á allt annan hátt; það myndi að minnsta kosti skila okkur víðsýnni og lærðari vöðvabollum.



* Já, ég veit: hræðilega ljót tvítekning á „að“, sorrí!